Backstreet is back – DNA album recensie

Backstreet is back – DNA album recensie

Compleet afgeserveerd en oud nieuws? Dat is een te snelle conclusie voor de favoriete boyband van de 90’s: De Backstreet Boys. Dit jaar komen ze met hun tiende album, DNA, vijfentwintig jaar na de debuutsingle ‘We’ve got it going on’. De muziek uit je tienerjaren blijft je het meeste bij. Hoe is het voor mij om als fangirl van het eerste uur en inmiddels kritisch journaliste, te luisteren naar hun nieuwe plaat?

Hoewel mijn hart nog altijd sneller ging kloppen als ik die vijfstemmige harmonieën hoorde, liet ik hun recentere albums links liggen. Ze verloren zichzelf door krampachtig modern te willen zijn, waardoor ze juist weer te snel gedateerd waren. De Backstreet Boys waren ‘not done’, je kon er hoogstens onder het mom van guilty pleasure naar luisteren. Maar, het nieuwe album komt zomaar op nummer 1 in de Amerikaans Billboard binnen (voor het eerst in 20 jaar) en in Nederland op nummer 4. Laat mij je als Backstreet-kenner uitleggen hoe dat kan en waarom je er best weer in het openbaar naar kan luisteren.

Verliefd op Brian

De eerste beluistering van DNA is zowel verrassend als heel hard slikken. Je hoort een mengelmoes van allerlei muziekstijlen – country, pop, r&b en electronic. En waar the hell is Brian? Die warme karakteristieke stem, die altijd bovenop de harmonieën zat, de meeste solo’s had en als gekkie de vaste frontman was. Ik was destijds verliefd op hem. Onder vriendinnen was ‘hij van mij’ zoals Nick van de één was en Howie van de ander – ik noem geen namen 😉

Backstreet Boys toen en nu

Brian lijdt aan dysfonie, waardoor zijn stem soms opeens helemaal wegvalt, lage noten rasperig worden en hoge noten volume missen. Op goede momenten is hij een soort Bryan Adams (what’s in a name), maar op slechte momenten is hij bijna onhoorbaar. Hij is herstellende en klinkt alweer beter dan hij in jaren deed, maar voor wie dat niet weet hoort hij voorzichtig en kwetsbaar aan op het nieuwe album.

Enerzijds een gemis, maar anderzijds geeft het hem ook een wat rauw, menselijk randje. Hij is meer naar de achtergrond en heeft vooral veel zachte hoge noten gekregen in plaats van de kenmerkende uithalen.

Wie van de vijf?

Het betekent ook dat de groep in de afgelopen jaren, tijdens hun residency in Las Vegas, op zoek moest naar nieuwe balans. Wie van de vijf is de nieuwe frontman? Op DNA klinkt het antwoord in de grotere aanwezigheid van Nick. Hij is al lang niet meer dat hamstertje met bloempotkapsel dat knijpend zijn solo’s kermt. Zijn stem heeft een veel dieper geluid gekregen en zo kan hij best een groot deel invullen van wat Brian eerst deed, op zijn eigen manier.

Ook Kevin en Howie komen vaker solo aan bod, hierbij valt vooral het ongelooflijke bereik van Howie op. We wisten al dat hij bijzonder hoog kan zingen en daar wordt hier heel mooi gebruik van gemaakt. Maar normaal vallen zijn lage noten vaak weg in de achtergrond en die krijgen hier nu ook solo ruimte. AJ klinkt nog steeds even krachtig en karakteristiek als altijd. Doordat Brian even pas op de plaats maakt, merk je opeens heel duidelijk hoe 25 jaar ervaring de rest van de stemmen heeft geslepen.

A capella krachten

De harmonie van vijf, geïnspireerd door Boys2Men, doet het dus nog steeds en dat is al een klein wonder op zich. De groep heeft heel wat boyband-brekers overleefd in die 25 jaar: mismanagement, drugsproblemen van AJ, het vertrek van Kevin, de solo-carieres van Brian en Nick, een aantal minder succesvolle albums, groeiende gezinnen en nu dus de stemproblemen van Brian. Werden ze enkel door autotune en marketingbureaus bij elkaar gehouden, zoals vele boybands, dan waren ze snel ten onder gegaan. Maar het is pure harmonie van de stemmen en vriendschap waardoor ze het volhouden. Zo staan ze erom bekend om a capella los te barsten tijdens interviews. In de begintijd moesten ze zich zo vooral bewijzen aan platenbazen en journalisten, maar tegenwoordig hoort het gewoon bij een interview.

Bijvoorbeeld deze cover van 90s r&b-hit No Diggity bij BBC Radio 2 afgelopen oktober, met minimale muzikale begeleiding:

Voor het album DNA hebben ze eens goed gekeken waar ze eigenlijk uit bestaan en vandaan komen, vandaar die verschillende muziekstijlen. Het mooiste resultaat daarvan is het volledig a capella nummer Breathe, enkel begeleid door dat goede oude vingergeknip. Het voert weer terug naar die Boys2Men-vibe, maar dan in een modern jasje. Slimme keuze om als schrijver de medeoprichter van de populaire a capella-groep Pentatonix in te zetten. De twee groepen zijn fan van elkaar en zongen zelfs al een keer samen een kerstliedje. Je vraagt je bijna af waarom niet het hele album a capella is.

Waslijst aan schrijvers en producers

Maar DNA blijkt uit meer te bestaan want muzikaal verrast dit album ook: ‘Passionate’ klinkt opeens funky en r&b. De stemmen zwoel falsetto als een vijfkoppige Justin Timberlake en muzikaal veel interessanter en diverser dan enig vorig album. Je hoort blazers, funky gitaren, een diepere bas dan ooit, elektronische accenten, de klassieke vingerknip ondersteunt met flamenco-handklappen. Dat er halverwege het nummer een sirene afgaat vergeef ik ze dan maar want persoonlijk was dit mijn keuze voor een single geweest – wie weet komt dat nog.

Die betere muzikaliteit is ook niet vreemd als je kijkt naar de waslijst aan schrijvers en producers die aan dit album meewerkten. Aan ‘Passionate’ werkten bijvoorbeeld ‘The Stereotypes’ mee, bekend van hun werk met Bruno Mars, Usher en Justin Bieber. Aan het grammy genomineerde ‘Don’t go breaking my heart’, schreef Jamie Hardman mee, meest bekend van de hit ‘Human’ van Rag’N’Bone Man. En ook Shawn Mendes en de in Amerika enorm succesvolle country-songwriter Brett James, schreven mee. En dat is slechts een kleine greep.

Achterstraattintje

Doordat de nummers door zoveel handen zijn gegaan, is het resultaat soms teveel gepolijst. Hoewel dat wel zo’n typische boyband trademark is. De Singles ‘Chances’ en ‘No Place’, doen het goed in de Amerikaanse hitlijsten, waarschijnlijk juist omdat het crowdpleasers zijn. Het zijn goed gecomponeerde nummers, maar niet de meest spannende van het album. Zoals ‘New Love’, wat over een darkroom lijkt te gaan. Hierin klinken vooral de diepe lage stemmen en krijgen ze daadwerkelijk bijna een achterstraattintje, omlijst door speelse fluiten.

Op die manier komt het DNA van de groep in meer nummers op bijzondere manier samen. ‘Is it just me’ hint even naar ‘Closer’ van de Chainsmokers, maar hoort verder als een gevoelige 80s synthesizer-ballad, daar zijn die hoge noten van Howie! ‘The way it was’ is overduidelijk een ode aan ‘Love on the brain’ van Rihanna en ‘Nobody else’ heeft een prettig progressive house vibe. ‘Breathe’ blijft de parel van het album, niet alleen vanwege de acapella kracht maar ook omdat de lyrics diepgaander zijn dan je van een boyband verwacht. ‘Dont let go when the daylight is gone, cause it’s always darkest before the dawn, I breathe’ – mooi gevonden. Niet alle nummers zijn even succesvol, soms is de muziek leuk maar de lyrics te plat, of andersom. Maar als je een album vol diepgaande lyrics of baanbrekende muziek verwacht, dan snap je boybands niet – het hoort een bepaalde cheese-factor te hebben.

Het muzieklandschap

Hoewel er veel kan gebeuren als ze ‘Passionate’ als single uitbrengen, staat er geen kaskraker zoals ‘I want it that way’ op het nieuwe album. Maar daarvoor leent deze tijdsgeest zich ook niet meer: het is geen zoete pop wat de klok slaat. Intussen is er wel een 90s revival gaande en dat werkt in hun voordeel. Zo kunnen ze op een bewonderenswaardige manier meebewegen met het muzieklandschap, zonder zichzelf krampachtig meer te verliezen. Daarom is het ook vooral het album als geheel dat de aandacht trekt in de hitlijsten en niet zozeer een afzonderlijke single. Backstreet is back!

Luister het album op Spotify